Column 'De Zaakwaarnemer - ZO Magazine september 2017

Mijn tweede column voor Z.O. Magazine, het ledenblad voor 53.000 Unizo-leden, verscheen in september 2017. Veel leesplezier.

 

Niet dat ik specialist ter zake ben. Maar laat het ons eens hebben over vinkenzetten. Wie het niet kent, even opletten nu. Stel je een rij voor van enkele tientallen kooitjes, met daarin telkens een vink. Voor elk kooitje zit een man op een gammel krukje, met een stok en een krijtje. Elke keer als de vink een liedje fluit – suskewiet, in de volksmond – maakt de man een aantekening op zijn stok. Aanvinken dus, vandaar dat vreemde woord. De winnaar is de vink (en vooral de eigenaar ervan) die het meest aantal geldige liedjes heeft geproduceerd. Het is een eeuwenoude sport, eind 16e eeuw bestonden er al vinkeniersgilden. In de 19de eeuw werden de oogleden van de vinken dichtgeschroeid. De vinken werden op die manier blind gemaakt, omdat men ervan uitging dat de vogels minder afgeleid zouden zijn en zich beter zouden concentreren op hun zangprestaties. Blinde vinken dus.

Even een sprongetje nu. Ik ging een tijdje terug aan enkele collega-handelaars vragen of ze niet mee wilden werken aan een mooie, stijlvolle brochure waarin we ons zouden voorstellen. ‘Hoeveel kost dat?’ vroeg Kathleen van de interieurwinkel me. ‘Ruwweg 1000 euro, voor een oplage van 50.000 exemplaren.’ Kathleen schrok. ‘Oei, zoveel?’ Waarop ik:   ‘Hoeveel percent van je omzet besteed je aan marketing en reclame?’ Nu trok ze grote ogen. ‘Dat moet ik aan mijn boekhouder vragen hoor.’ Ik droop af. Zonder hoop en zonder eten.

Twee weken later. ‘Goeiedag, mijnheer! Na Nederland willen we nu ook Vlaanderen veroveren met ons origineel concept. U mag ons om de zes weken de naam en het adres van een klant bezorgen. Wij leveren dan een ruiker bloemen af, met een kaartje eraan met 10 logo’s van lokale handelaars. Waaronder dat van u, natuurlijk. Prima kruisbestuiving heet dat, bijna letterlijk.’ Ze moest lachen om haar zelf verzonnen grapje.  Nadat ze was uitgeraasd, moest Jolenthe - zo heette de knappe Hollandse - even op adem komen. Ik zag mijn moment gekomen. ‘Nou, klinkt interessant. Hoeveel mag dat plaatje kosten?’ Jolenthe aarzelde geen moment. ‘Een contractje van 18 maanden kost je nauwelijks zevenhonderd euro.’ Ik glimlachte beleefd. ‘Dus, als ik het goed begrijp, mag ik voor dat luttele bedrag elke zes weken een klant gelukkig maken met een ruiker bloemen?’ Jolenthe knikte overtuigend. ‘Vind je het erg als ik er nog even over nadenk?’ vroeg ik, haast onderdanig. ‘Dat mag, maar je moet je wel haasten, want het aantal plaatsen is beperkt. Kijk maar’. Ze liet me de ondertekende contractjes zien van collega-handelaars uit de buurt. Je raadt het al: Kathleen van de interieurwinkel had met veel plezier ingetekend.

Nadat Jolenthe was vertrokken, belde ik Kathleen op. Of ze nu helemaal gek geworden was om een contract te ondertekenen voor zo’n dure onzin. En dat terwijl ze met een stijlvolle brochure 50.000 gezinnen zou kunnen bereiken. De hele uitleg bespaar ik je, maar ons gesprek ging over … jawel … blinde vinken. Dat winkeliers het vaak niet onder de markt hebben door de concurrentie van shoppingcentra en onlinespelers is begrijpelijk. Maar soms moet er toch ook in de spiegel gekeken worden. Soms moet je vermijden dat anderen je oogleden dichtschroeien en dat je blind wordt voor alles wat er op je afkomt. Ken je product, je plaats, je prijs, je promotie. De 4 P’s, de gekende marketingmix van Jerome McCarthy moet je ook vandaag beheersen.  Anders ga je vroeg of laat piepen. En dat klinkt net minder aangenaam dan het vrolijke suskewiet.

Ps. Sinds 1920 is het verboden vinken blind te maken. Nu de mensen nog. 

powered by prosite | design by Joumani